കർക്കിടക രാമായണത്തിലെ അഞ്ചാം ദിവസം, ഒരു വലിയ പ്രതീക്ഷ തകർന്നുനിന്ന സമയമായാണ് ചിത്രീകരിക്കപ്പെടുന്നത്.അയോധ്യാപുരിയിലെ പ്രിയപ്പെട്ട പുത്രനായി മാറിയ ശ്രീരാമൻ, രാജാവായ ദശരഥന്റെ സിംഹാസനത്തിൽ അധികാരമേറ്റെടുക്കാനിരിക്കുന്ന നിമിഷങ്ങൾ… ആനന്ദത്തിലൊഴുകിയ ആ നഗരവാസികൾക്ക് പോലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത രീതിയിലായിരുന്നു അതിന്റെ തിരിച്ചടി.
അഭിഷേക ഒരുക്കങ്ങൾ: ആയിരങ്ങളിലെ ആനന്ദം
അയോധ്യയിൽ എല്ലാ ഗതാഗതങ്ങളും പ്രജകൾ തടഞ്ഞു. നഗരത്തിന്റെ ഓരോ വഴിയിലും ശുഭസൂചനകളുമായി പൂക്കൾ, കുളിർ നിറഞ്ഞ തേൻ, അഗ്നിദീപങ്ങൾ, പഞ്ചവാദ്യം… പ്രജകൾ ശ്രീരാമഭഗവാനെ രാജതിലകത്തിന് സ്വാഗതം ചെയ്യാൻ ഒരുങ്ങുന്നു.ദശരഥൻ, ഹൃദയത്തിൽ അഭിമാനത്തോടെ തന്റെ മുതിർന്ന പുത്രനെ സിംഹാസനത്തിൽ കയറിക്കാൻ ഒരുക്കം തുടങ്ങുന്നു. പക്ഷേ, ആനന്ദത്തിനു നടുവിൽ അകത്തിൽ വിരസതയും കപടതയും നിറഞ്ഞ മനസ്സുകൾ പിണഞ്ഞിരിക്കുന്നു…
കൈകേയിയുടെ ആവശ്യവും മന്ത്രയുടെ കുപ്രേരണയും
മന്ത്ര, കൈകേയിയുടെ ദാസി, രാമന്റെ അഭിഷേകത്തിനെതിരെ കുപ്രചാരങ്ങൾ തീർത്തു.കൈകേയിയുടെ മനസ്സിൽ ഭീതിയും അസൂയയും പടർന്ന് വന്നപ്പോൾ, അവൾ ദശരഥനോട് തന്റെ രണ്ടു സുന്ദരബോധങ്ങളായ ബോധനങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടു:
-
ഭരതനെ രാജാവായി പ്രഖ്യാപിക്കണം
-
ശ്രീരാമന് പതിനാലു വർഷത്തെ വനവാസം വിധിക്കണം
ദശരഥന്റെ മനസ്സിൽ ആഘാതം നിറയും. മുറിയിൽ താൻ തന്നെ താങ്ങാനാവാത്ത ദുഃഖത്തിൽ പൊളിയുന്നു. പക്ഷേ രാജധർമ്മം കൃത്യമായി അനുസരിക്കുന്ന ശ്രീരാമൻ, ഒരു ചോദ്യം പോലും ചോദിക്കാതെ, പിതാവിന്റെ വാക്കുകൾ വ്യക്തമായ വിനയത്തോടെ അംഗീകരിക്കുന്നു.
സീതയും ലക്ഷ്മണനും കൂടെ
സീതാ ദേവിയും ലക്ഷ്മണനും രാമനോടൊപ്പം പോകാൻ തീരുമാനിക്കുന്നു. ഭാര്യയായി, സഹോദരനായി, അവർക്കും ദൈവത്തിനൊപ്പം ഈ പ്രയാണത്തിൽ പങ്കുചേരണമെന്നു തോന്നുന്നു.
വിച്ഛിന്നാഭിഷേകം – പ്രതീക്ഷയ്ക്ക് തകരാവുന്ന പരീക്ഷ
ഭക്തരും ജനതയും ഈ വാർത്ത കേട്ട് വിഷമിക്കും, അതിജീവിക്കാൻ പ്രാർത്ഥനകൾ തുടങ്ങിയവരും ഉണ്ടാകും. ശ്രീരാമൻ്റെ മനസ്സിലോ, ഒരു ക്ഷോഭവുമില്ല. അദ്ദേഹം ഇതിനെ ദൈവിക ഇച്ഛയായി സ്വീകരിക്കുന്നു.
ധാർമ്മികതയുടെ ദീപം ഇരുണ്ടതിൽ പ്രകാശിക്കുന്നു
വിപരീത സാഹചര്യങ്ങളിലും ശ്രീരാമൻ്റെ ശാന്തതയും ആത്മസമർപ്പണവും, അദ്ദേഹത്തെ രാമതത്വത്തിന്റെ അതീവ ഉയരത്തിൽ കൊണ്ടുപോയി. ഇന്ന് നാം കണ്ട രാമൻ, സിംഹാസനം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു രാജകുമാരനല്ല — പകരം, മനുഷ്യഹൃദയങ്ങളിൽ ധാർമ്മികതയുടെ പ്രകാശം ചൊരിയുന്ന ദൈവീക സാന്നിധ്യമായി അദ്ദേഹം മാറുന്നു.
നമ്മൾക്ക് വേണ്ടിയുള്ള ചിന്ത
ഇന്ന് നമ്മുടെയുടേയും ജീവിതത്തിൽ പ്രതീക്ഷകൾ തകരുമ്പോൾ, നമ്മൾ എങ്ങനെ പ്രതികരിക്കുന്നു? ശ്രീരാമൻ പോലെ നിസ്സങ്കതയും ധാർമ്മികതയും സ്വീകരിക്കാൻ നാം തയ്യാറാണോ?
