ശബരിമലധിപതിയായ ശ്രീമഞ്ജനേശ്വരന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു നിർണായക ഘട്ടമായിരുന്നു ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹം ലഭിച്ച നിമിഷം. അയ്യപ്പസ്വാമി ഗുരുകുലത്തിൽ ശാസ്ത്രങ്ങളും ധാർമ്മികജ്ഞാനവുംപഠിച്ചു വളർന്ന സമയത്ത്, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദിവ്യസ്വഭാവം ഗുരുക്കന്മാർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ബാലതിന്മയിൽ തന്നെ വലിയ ലക്ഷ്യത്തിനായി ജനിച്ച ദൈവശിശുവാണെന്ന തിരിച്ചറിവായിരുന്നു അത്.

ഗുരുവിന്റെ ദൃഷ്ടിയിൽ അയ്യപ്പൻ ഒരു സാധാരണ ബാലൻ അല്ല; ശിവശക്തിയുടെ പ്രത്യക്ഷരൂപം, ധർമ്മത്തിന്റെ സംരക്ഷകൻ, കാലികധർമ്മത്തിന്റെ നിറവേറ്റൽക്ക് പ്രതിജ്ഞാബദ്ധമായ ഒരു ദിവ്യജ്ഞാനി.

ഗുരു തിരിച്ചറിഞ്ഞ ദിവ്യസാന്നിധ്യം

ഗുരുകുലത്തിൽ അയ്യപ്പസ്വാമി പ്രകടിപ്പിച്ച ജ്ഞാനവും മാനസിക സമാധാനവും ഗുരുവിനെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തി.അദ്ധ്യാപകന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു ശക്തമായ സംശയം ഉയർന്നു— “ഇത്രയും പക്വതയും ജ്ഞാനവും ലഭിക്കുന്നത് സാധാരണ മനുഷ്യശരീരത്തിന് അതീതമാണ്.”

അയ്യപ്പന്റെ നിത്യതപസ്യ, വിനയം, ശാന്തത, ധർമ്മബോധം—എല്ലാം ചേർന്ന് ഒരു ദിവ്യശേഷിയുള്ള ജീവാത്മാവിന്റെ സാന്നിധ്യം ഉറപ്പാക്കി.

ഗുരു നൽകിയ ദിവ്യോപദേശങ്ങൾ

ഗുരു അയ്യപ്പനോട് ജീവിതത്തിന്റെ മഹത്തായ സത്യങ്ങൾ ഉപദേശിച്ചു:

• ധർമ്മം എല്ലാറ്റിലും മുൻപാണ്
• ജനങ്ങളുടെ ഉപകാരമാണ് ദൈവസേവ
• സ്വയംനിയന്ത്രണവും തപസ്യയും ആത്മവികാസത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം
• വീര്യം, സംസ്കാരം, വിനയം ഒരുമിച്ചാലാണ് യഥാർത്ഥ സംയമനം

അയ്യപ്പസ്വാമി ഈ ഉപദേശങ്ങൾ മുഴുവൻ ഹൃദയത്തിൽ ഏറ്റുവാങ്ങി. ഗുരുവിന്റെ വാക്കുകൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഭാവി ദൗത്യത്തിനുള്ള ശക്തമായ ആധാരമായി മാറി.

ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹ നിമിഷം

ഒരു ദിനം, ഗുരു അയ്യപ്പനെ വിളിച്ചു ചേർത്ത് പുണ്യഹസ്തം തലയിൽ വച്ചു അനുഗ്രഹിച്ചു:

“ധർമ്മസംരക്ഷണ ദൗത്യത്തിനായി നീ ജനിച്ചവൻ. ലോകത്തിനുള്ള ദീപമാണ് നീ.”

ഈ അനുഗ്രഹനിമിഷം അയ്യപ്പന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഒരു വലിയ തിരിമറിവായി. ദൈവികശക്തി കൂടുതൽ തെളിഞ്ഞു, ഗുരുവിന്റെ ആത്മദൃഷ്ടിയിൽ അയ്യപ്പനിൽനിന്ന് തേജോവിസ്ഫോടനം പോലെ ഒരു പ്രകാശം തെളിഞ്ഞതായി പാരമ്പര്യം പറയുന്നു.

ഗുരുവിന്റെ ഭവിഷ്യവാണി

ഗുരുവിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ പിറന്ന ഭവിഷ്യവാണി:

• അയ്യപ്പൻ ഒരിക്കൽ അശുദ്ധികളിൽ മുങ്ങിയ ലോകത്തെ ധർമ്മത്തിന്റെ പാതയിലേക്ക് നയിക്കും
• അനവധി ഭക്തന്മാർക്ക് രക്ഷയും ആശ്വാസവും നൽകുന്ന ദിവ്യശക്തിയായി ഉയരും
• മലകളുടെ മുകളിൽ വാഴുന്ന ശബരിമല ധർമ്മശാസ്താവാകും

ഗുരു അയ്യപ്പനെ ആശീർവദിച്ചപ്പോൾ, ഭൗമലോകത്ത് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതമിഷൻ പൂർത്തിയാക്കാനുള്ള ദിവ്യകണികകൾ പ്രവർത്തനമാരംഭിച്ചു.

ഗുരുവിനോടുള്ള അയ്യപ്പന്റെ വിനയം

അയ്യപ്പസ്വാമി തന്റെ ദിവ്യാത്മീയ സ്ഥാനത്തെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഗുരുവിന്റെ മുന്നിൽ അദ്ദേഹം അതിയായ വിനയത്തോടെ നിന്നു. “ഗുരുവിനെ ആരാധിക്കുന്നത് ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നതിനെ തുല്യം” – എന്ന ധർമ്മസത്യം അദ്ദേഹം ജീവിതം മുഴുവൻ പാലിച്ചു.

ഗുരുവിന്റെ ഓരോ വാക്കും നിർദ്ദേശവും കർമ്മമന്ത്രമായി സ്വീകരിച്ചു.

ദിനം 4: ഉപസംഹാരം

അയ്യപ്പന്റെ ഗുരുകുലജീവിതത്തിൽ ഗുരുവിന്റെ അനുഗ്രഹം ഒരു മഹത്തായ തിരിമറിവായിരുന്നു.ഈ അനുഗ്രഹമാണ് പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തെ:

• ധർമ്മസംരക്ഷണത്തിന്റെ പ്രതീകമാക്കി
• ശബരിമലയുടെ ധർമ്മശാസ്താവാക്കി
• ലോകഭക്തർക്കുള്ള ദിവ്യശരണമായി

അമ്മയും അച്ഛനും നൽകിയ ദേഹത്തേക്കാൾ, ഗുരു നൽകിയ ജ്ഞാനമാണ് ദൈവമായത് — അയ്യപ്പഭാഗവതത്തിന്റെ ദിവ്യമായ ശാശ്വതസത്യം.