“ശരണം” എന്നൊരു വാക്ക് മാത്രം… പക്ഷേ ഭക്തന്റെ ഹൃദയത്തിൽ അത് ദിവ്യശാന്തിയുടെ, കരുണയുടെ, സുരക്ഷയുടെ ഒരു മഹത്തായ അനുഭവമാണ്. അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ ശരണം മനുഷ്യരുടെ ഭേദങ്ങളെ മറികടന്ന് എല്ലാവർക്കും തുറന്നിരിക്കുന്ന ഒരു ദൈവിക ആശ്രയമാണ്. ജാതി, മതം, വർഗം, ഭാഷ, പ്രദേശം—ഇവ ഒന്നും അയ്യപ്പന്റെ മുന്നിൽ തടസ്സമല്ല. സത്യമായ ഭക്തിപൂർവ്വം “സ്വാമിയേ ശരണം” എന്നു വിളിക്കുന്നവൻ ആരായാലും, അയ്യപ്പൻ അവനെ തന്റെ കരുണയുടെ ചൂടിൽ ചേർത്തെടുക്കുന്നു.
അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ സർവ്വാശ്രയത്വത്തിന്റെ ആദ്യപാഠം ശബരിമലയിലാണ് അനുഭവിക്കപ്പെടുന്നത്. മല കയറുമ്പോൾ ഒരാൾ ബ്രാഹ്മണനോ, മറ്റൊരാൾ ക്രിസ്ത്യാനിയോ, മറ്റൊരാൾ ദളിതനോ, തൊഴിലാളിയോ, വിദേശിയോ എന്നൊന്നും ആരും നോക്കുന്നില്ല. അയ്യപ്പസേവയിൽ എല്ലാവരും ഒന്നാണ് — ഒരേ ഇരുമ്പിടി, ഒരേ കാവടി, ഒരേ പാത, ഒരേ ലക്ഷ്യം. ഈ തുല്യതയാണ് ശബരിമലയാത്രയുടെ ആത്മീയതയെ മറ്റെല്ലാ ദൈവാനുഷ്ഠാനങ്ങളിൽ നിന്ന് വ്യത്യസ്തമാക്കുന്നത്.
അയ്യപ്പന്റെ ശരണം ഒരു ആശയമല്ല, ഒരു ആത്മിക അനുഭവമാണ്.
എല്ലാവരും “അയ്യപ്പാ” എന്നൊരു വിളിയിലൂടെ സഹോദരന്മാരാകുന്നു. സ്വാമി ശരണം എന്ന വാക്ക് മനുഷ്യർ തമ്മിലുള്ള ദൂരങ്ങൾ കെടുത്തി, പക മാറ്റി, കരുണയും ഐക്യവും നിറയ്ക്കുന്ന ഒരു ശബ്ദമായി മാറുന്നു.
അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ കരുണയില് മനുഷ്യജീവിതത്തിന്റെ മഹത്തായ സത്യം മറഞ്ഞിരിക്കുന്നു— ദൈവത്തിന് മുൻപിൽ മനുഷ്യർക്കിടയിൽ ഭേദമില്ല. എന്ത് തൊഴിൽ, എന്ത് സ്ഥാനം, എന്ത് വംശം, എന്ത് വിശ്വാസം—എല്ലാം അയ്യപ്പന്റെ ശരണത്തിൽ ഒറ്റപോലെത്തന്നെ.
ശബരിമല പടിപൂജയിൽ എല്ലാ നിലകളിൽ നിന്നുള്ള ആളുകൾ ചേർന്നുനിന്ന് നാദം മുഴക്കുമ്പോൾ, ലോകം അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ സന്ദേശം കേൾക്കുന്നു— “എല്ലാവരും എന്റെ മക്കൾ… എല്ലാവരും എന്റെ ശരണം.”
അയ്യപ്പന്റെ സർവ്വാശ്രയത്വം ഇന്നത്തെ സമൂഹത്തിന് ഒരു മാറ്റത്തിന്റെ ദീപശിഖയാണ്. വൈരങ്ങൾക്കും ഭേദങ്ങൾക്കും ഇടയിലൂടെ മനുഷ്യർ തമ്മിൽ പൊരുമകൊണ്ടും സ്നേഹത്തോടെയും ഐക്യത്തോടെയും ജീവിക്കാൻ ശാസ്താവ് പഠിപ്പിക്കുന്ന ഏറ്റവും വലിയ പാഠം തന്നെയാണ് ഇത്.
അതിനാൽ തന്നെ, അയ്യപ്പന്റെ ശരണം ഒരു ദൈവത്തിന്റെ വിളിയല്ല—മനുഷ്യന്റെ ഹൃദയത്തെ ഉയർത്തിക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ആത്മീയ മാതൃകയാണ്.
