മഹിഷിയെ സംഹരിച്ച ദിവ്യവീര്യം പ്രകടിപ്പിച്ച ശേഷം അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ ദൈവികത അതിന്റെ സമ്പൂർണ്ണ തേജസ്സിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്നു. ലോകധർമ്മത്തിന്റെ സംരക്ഷണത്തിൽ തന്റെ പങ്ക് നിർവഹിച്ച അയ്യപ്പനെ ദേവലോകവും മനുഷ്യലോകവും ഒരുവിധം പുതുതായി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. മഹിഷി സംഹാരം വെറും ഒരു യുദ്ധവിജയം മാത്രമായിരുന്നില്ല; സകല ജീവജാലങ്ങളുടെയും നന്മയ്ക്കായി ജനിച്ച ഹരിഹരപുത്രന്റെ ദിവ്യലക്ഷ്യം ലോകത്തിനു മുന്നിൽ ആദ്യമായി വെളിച്ചം കണ്ട നിമിഷവുമായിരന്നു അത്.
അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ കർമ്മനിരതമായ ദിവ്യജീവിതം കണ്ട ദേവന്മാരും ഋഷിമാരും ദിവ്യശക്തികളും അവൻ ലോകനന്മയ്ക്കായി കൂടുതൽ വലിയ ദൗത്യം ഏറ്റെടുക്കുമെന്ന് ഉറച്ചുനിറഞ്ഞിരുന്നു. അയ്യപ്പന്റെ മനസ്സിൽ ശരിയെന്നാണ് അവർ കരുതിയതെങ്കിലും, സ്വാമിയുടെ ചിന്തകൾ അതിലും ദൂരെയായിരുന്നു—മനുഷ്യരുടെ സംരക്ഷണം, ധർമ്മത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പ്, സമാധാനം, ഐക്യം, ഉന്നമനം, എല്ലാം ഉൾക്കൊള്ളുന്ന ഒരു ദിവ്യപ്രതിജ്ഞ.
മഹിഷിയെ സംഹരിച്ച ശേഷം, അയ്യപ്പസ്വാമി ശാന്തമായി ധ്യാനത്തിലേർപ്പെട്ടു. യുദ്ധത്തിന്റെ ഉഷ്ണത്തിൽ നിന്നും മാറിയപ്പോൾ, സ്വാമിയുടെ മനസ്സ് ലോകത്തിലെ അസ്ഥിരതകളിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. മനുഷ്യർ ദുഷ്ടശക്തികളുടെ ഭീഷണിയിൽ വിറക്കുകയും ധർമ്മമാർഗം വിട്ടു വഴിതെറ്റുകയും ചെയ്യുന്ന അവസ്ഥ അവനെ ദുഃഖിപ്പിച്ചു. ഭൂമിയിലെ നിരപരാധികൾ അനുഭവിക്കുന്ന കഷ്ടപ്പാടുകൾ, അദർമത്തിന്റെ വർധനവ്, പരസ്പര വൈരങ്ങൾ—ഇവയെല്ലാം അവൻ സൂക്ഷ്മമായി ഗ്രഹിച്ചു.
ഈ ആത്മധ്യാനത്തിന്റെ അതിരുകളിലാണ് അയ്യപ്പസ്വാമി മഹത്തായ ഒരു പ്രതിജ്ഞ ഏറ്റെടുക്കുന്നത്.
“ലോകക്ഷേമം” എന്ന മഹാവ്രതം.
ജീവജാലങ്ങളുടെ ഉന്നമനത്തിനും ലോകശാന്തിക്കും അധർമനിവാരണത്തിനും തന്നിലെ ദിവ്യശക്തികൾ മുഴുവൻ സമർപ്പിക്കാമെന്ന് അവൻ തീരുമാനിച്ചു. ഭഗവാൻ ശിവന്റെ ധൈര്യവും മഹാവിഷ്ണുവിന്റെ കരുണയും ഒരുമിച്ചുചേർന്ന ദിവ്യരൂപമായതിനാൽ, ഈ പ്രതിജ്ഞ ഭൂമിയിലാകെ ഒരു പുതിയ പ്രത്യാശയുടെ ജ്വാലയായി മാറി.
ദേവലോകത്തിലെ ശ്രേഷ്ഠന്മാർ അയ്യപ്പന്റെ ഈ ദിവ്യചിന്തകൾ അറിഞ്ഞപ്പോൾ അത്ഭുതം കൊണ്ടും ആനന്ദം കൊണ്ടും നിറഞ്ഞുപോയി. ദേവേന്ദ്രനും ഋഷിമാരും ദേവീദേവന്മാരും ഒരുമിച്ച് കൂടിയപ്പോൾ, അവർ കണ്ടത് ഒരു മഹാവീരനെ മാത്രമല്ല—ജീവനുള്ള ഓരോ സത്തയിലും ദൈവതത്ത്വം കാണുന്ന മഹാകരുണാമയനായ ശരണം നൽകുന്ന ദൈവത്തെ തന്നെയാണ്.
അയ്യപ്പൻ ദേവലോകത്തിനും ഭൂമിക്കും മുൻപിൽ പ്രഖ്യാപിച്ചു:
“ഞാൻ ജനിച്ചത് ലോകക്ഷേമത്തിനായി. ജീവജാലങ്ങളുടെ കഷ്ടപ്പാടുകൾ അകറ്റി ധർമ്മം ഉറപ്പുവരുത്തുക എന്നത് എന്റെ ദിവ്യജീവിതലക്ഷ്യമാണ്.”
ഈ വാക്കുകൾ ദേവലോകത്തിൽ മുഴങ്ങുമ്പോൾ, അത് സകലലോകങ്ങളിലും പരിശുദ്ധപ്രതിജ്ഞയായി പരന്നു. അയ്യപ്പസ്വാമിയുടെ ദിവ്യകർമ്മങ്ങൾ ഇനി മുതൽ ഭക്തന്മാർക്ക് ശരണം നൽകുകയും ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ച് നിൽക്കാൻ ശക്തി പകരുകയും ചെയ്യും എന്ന് ദേവന്മാർ പ്രഖ്യാപിച്ചു.
ഈ പ്രതിജ്ഞയാണ് പിന്നീട് അയ്യപ്പനെ ധർമ്മശാസ്താവ്, ശരണ്യൻ, ലോകരക്ഷകൻ< എന്നിങ്ങനെ മനുഷ്യരുടെ ഹൃദയങ്ങളിൽ ശാശ്വതമായി ഇരുത്തിയത്. സ്വാമിയുടെ ഈ മഹത്തായ നിർണയം ഇന്നും മലയാറ്റൂർ മുതൽ ശബരിമല വരെയും, വീടുകളിൽ പൂജാമുറികളിൽ മുതൽ ഭക്തന്റെ ഹൃദയത്തിലുവരെയും പ്രകാശിക്കുന്നു.
അയ്യപ്പന്റെ ലോകക്ഷേമ പ്രതിജ്ഞ ഒരു കഥയല്ല—ഇന്നും ജീവിക്കുന്ന ഒരു ആത്മീയ സന്ദേശമാണ്.
ആ സന്ദേശം നമ്മോട് പറയുന്നത് വളരെ ലളിതം:
“ധർമ്മത്തിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്നവരെ അയ്യപ്പൻ ഒരിക്കലും വിട്ടുകിട്ടുകയില്ല.”
